बाप्पा तू उठ बा उठ दत्तात्रेया । उठ स्वामीराया ।
जटामुगुट करी नीट माता अनसूया । बाप्पा .... ।।धृ।।
प्राप्तःकाळ झाला, अरूणाचा उदयो । सुखर ऋषीवरदायक, तिष्ठती रूप पाहाया ।
इंद्रचंद्रादिक आले, पुष्पे ओळगाया । हरिहर ब्रह्मादिक, आली चैतन्यमाया ।।१।।
मातेचे वचनी, दत्तात्रये उठले । अवलोकिता जीवास, भवबंधन तुटले ।
कल्पकाळीचे दोष, त्यापासून सुटले ।
पवित्र पर्वत पाहता, सैह्याद्री पर्वत पाहता, पापसिंधु आटले ।।२।।
दंडकमंडलु हाती चर्चुनी, विभुतीचा गोळा । चरणी पादुका लेवा, जा मेरूवाळा ।
जळचर जडजीव पीडले, येऊ दे कळवळा । तत्प तापले निववी, तुजविण कोण वेल्हाळा ।।३।।
वाराणसीचे स्नान, कोल्हापुरी भिक्षा । गंगेतरी येऊनिया स्वामीची भिक्षा ।
आत्मतीर्थ चरणांकित, तटी मुठीची साक्षा । ध्यानस्थ बैसूनी, स्मरणस्थ बैसूनी, पर्वतासी लक्षा ।।४।।
अव्यक्तीहनी व्यक्त झाला, प्रार्थिता देव । सैह्याद्री पर्वत पाहता, मनी ठसला भाव ।
ज्याचा जैसा भाव, त्याला तू पाव । मागतो गणेशा, प्रार्थितो परमेशा, दे निजपदी ठाव ।।५।।