स्थान

एक दिवशी सर्वज्ञ श्रीचक्रधरप्रभू भक्तजनांसहित रामनाथाकडे विहरणासाठी आले. रामनाथाच्या सोंडीवर सर्वज्ञांना आसन झाले. सर्वज्ञ म्हणाले, "या लखुमीयाबरोबर कोण धावू शकेल?" तेव्हा सत्यादेवीचा गोंदो म्हणाला, "मी धावू शकेल." सर्वज्ञ म्हणाले, "तू धावू शकणार नाहीस." गोंदो म्हणाला, "मी धावू शकेल." मग दोघांच्यामध्ये सिंहनारायणाचा कोपरा शिवून परत रामनाथाकडे येण्याची शर्यत लागली. दोघे धावत निघाले. सिंहनारायणाचा कोपरा शिवून दोघे परत येत होते. परत येताना गोंदोच्या पायाला जोरात खडा लागला. त्यामुळे तो पडला. "गोंदो पडला" म्हणून भक्तजन मोठ्याने ओरडले. तेव्हा सर्वज्ञ धावत येथे आले. भक्तजनांनी वर चांदोवा धरला होता. गोंदोला उठविले. गोंदोला जेथे लागले होते, तेथे पीक घातली, ते सावध झाले. सर्वज्ञ गोंदोला म्हणाले, 'तुम्हाला म्हटले होते की, लखुमीयाबरोबर धावू शकणार नाही. आम्ही जे नको म्हटले ते करू नये.' मग सर्वज्ञांनी सारंगपंडितांच्याकडे पाहिले. तेव्हा सारंगपंडित म्हणाले, 'द्वापर युगामध्ये भीष्मपितामह शरपंजरी पडल्यावर श्रीकृष्ण चक्रवर्ती यादवांच्यासहित त्यांची विचारपूस करण्यासाठी गेले होते. पालव छत्ते वर गंगावने, चवरे ढाळती तो जसा प्रसंग, तसाच हाही प्रसंग वाटत आहे.' सर्वज्ञ म्हणाले, 'काडगा पांडेया : पांडीत्य कीजताए।।' सारंगपंडित म्हणाले, 'नाही जी हा यथार्थ आहे.' मग सर्वज्ञ गुंफेकडे गेले. (उ. ली. १०३, स्था. पो.)